De laatste woorden van liefde
Ooit zal het (einde)levensverhaal van Ingrid - dat ik voorlas op haar begrafenis - hier een plek krijgen. Wanneer haar ouders en haar kinderen daar klaar voor zijn. Tot zolang eer ik haar hier met haar laatste openbare getuigenis. Zo frêle als ze in die fase was, zo krachtig voelde haar arm tegen mijn onderrug terwijl we poseerden voor een foto, een kleine drie maanden voor haar overlijden. In mijn lendenen maakte ze een stevig en tegelijk teder handgebaar. Ik zal haar hand daar immer blijven voelen.
10 november 2024
“Velen merken de stilte… stellen zich vragen… en nee, het gaat idd niet goed met me…
Na de laatste chemo van een paar weken geleden ging opeens het licht uit. Geen eetlust meer, totale uitputting van de continue behandelingen van de laatste jaren, helse pijnen. Ik werd misselijk bij de gedachte aan het ziekenhuis. Mijn lichaam snakt naar rust.
Ik weet dat jullie je zorgen maken en me willen zien en ondersteunen. Ik krijg vragen ‘is dit nu die laatste fase’ of ‘hoe lang denk je dat je nog zal leven.’ Tja, niemand heeft een glazen bol, ook ik niet. Ik heb geen ervaring met dood gaan. Ik heb wel ervaring met leven en dat is nog steeds waar mijn focus ligt. LEVEN. Elke ochtend dank ik voor de nieuwe dag, hoe moeilijk het nu ook even is.
Het voelt alsof mensen afscheid komen nemen en ik merk dat dat botst met mijn mindset en best wel wat energie van me vraagt… dat doet me beseffen hoe belangrijk het nu is dicht bij mezelf te blijven, volledig te focussen op wat ik en mijn lichaam nodig hebben om te herstellen.
Het voelt alsof ik even een winterslaap nodig heb, weg van alles en iedereen, om dan terug te kunnen opstaan. Ik heb mijn kindjes en mijn ouders die de boel draaiende houden. Dat is voorlopig genoeg. En nee, ik voel me niet eenzaam of ongelukkig en ik pieker me niet te pletter. Ik voel me elke dag gezegend wetende hoe veel mensen met me begaan zijn, mijn kindjes dicht bij me, vanuit mijn bed naar buiten kunnen kijken en die prachtige herfstkleuren zien, de poezen die zich dicht bij me op bed nestelen. Kleine gelukskes.
Voel je niet schuldig omdat je niet bij me bent, dat is mijn wens voor nu, dat ik wat IK nu nodig heb. Vraag niet elke dag of ik me beter voel, dit is geen snotvallingske. Dit is een strijd op leven en dood. Eentje die ik ten volle aanga, gelovend in mijn herstel. En zelfs al loop het anders, dan heb ik de zekerheid dat ik alles heb gedaan wat in mijn mogelijkheid ligt. Het is dat het zo moest zijn.
Dan zien we elkaar terug na mijn slaapje.”
Ingrid overleed op 6 december 2024. Haar echtgenoot, Olivier Bloeyaert, overleed op 23 mei 2023. Ze werden allebei 48 jaar. Hun vier kinderen belichamen dezelfde moed en mindset als hun mama en papa.